kratangkung

 

 

//โผล่หัวออกมา

 

 

วันนี้ได้อัพอย่างอื่นที่ไม่ใช่คอมมูแล้ว ~

 

 

ฟิคดองนรก...  พึ่งได้ปัดฝุ่นขึ้นมาค่า  อาจจะแปลกๆบ้าง

 

 

 

 

Name If not true,It's Parallel world

 

Pairing kaiz x Liola   , ????? x Liola

 

Rate แล้วแต่อนาคตจะพาไป..

 

Warning  หลุดคาร์ไปแบบ ฮ่าๆ

 

 

 

จุดเริ่มต้น

 

ไคซ์ที่เดินหนีพวกลีโอลากลับมายังห้องพักก็เริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มล้มตัวลงบนเตียงเล็กของหอพัก ใบหน้าที่คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแทบผูกโบว์ได้ เด็กหนุ่มได้แต่คิดคำนึงถึงคนคนเดียวที่ทำให้เขาหงุดหงิดได้ขนาดนี้ไปเรื่อยๆ

 

น่าเบื่อชะมัดเลย.. ดันมาทะเลาะด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องจนได้

 

โมโหเจ้าบ้านั้นที่สุดเลย เจ้าบ้าที่ทำให้ต้องตวาดอยู่เป็นประจำ ต้องมานั่งดูแล มาอธิบายเรื่องที่ไม่เข้าใจ ทำไมรู้สึกจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กเข้าไปทุกทีนะ ฉันมีความอดทนแบบนี้ที่ไหนกัน..! แต่ทุกครั้งที่ต้องมานั่งบ่นกลับทำให้เห็นแววตาที่ดูมีความเปลี่ยนแปลงขึ้นมา ไม่ได้ไร้ความรู้สึกดั่งรูปปั้นเฉกเช่นเดิม

 

บางทีนายก็เผลอยิ้มขำฉันที่บ่นนาย

 

สำนึกนะมีไหมฟะ..! ถึงอยากจะพูดออกไป

 

พอได้สบกับดวงตาสีเงินนั้น ราวกับว่าเวลาได้หยุดลง เผลอมองสบกับดวงตาคู่นั้น สุดท้ายก็ต้องเบือนหน้าหนี แล้วก็บ่นๆเหมือนเดิม ทำไมนะ หน้ามันถึงได้รู้สึกร้อน

 

ไม่เข้าใจ..นี่มัน..

 

“โธ่เว้ย !!! จะสนใจทำไมละเรื่องของเจ้าบ้าลีโอลา” เอ่ยอย่างหงุดหงิดก่อนจะเขวี้ยงหมอนออกไปกระแทกผนังอย่างแรง

 

บ้าที่สุดคิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย ทำไมเขาต้องมานั่งคิดถึงเจ้ามือสังหารนั้นด้วยนะ เขาล้มลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

…

 

..

 

.

 

 

ไคซ์ฝันว่าร่างของเขาลอยคว้างอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่นี้ทั้งมืดแล้วหนาวเหน็บและแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าและเหงา ความรู้สึกนี้แผ่ไปทั่วจนเขารู้สึกได้ เหมือนกับว่ามันกระทบไปถึงความเหงาในจิตใจเขา ในตอนนั้นเขาได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง เสียงที่ก้องกังวานไปในที่แห่งนี้

 

“ได้โปรด...อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ”

 

“แกนะตายไปได้แล้ว ไอ้เด็กสมควรตาย”

 

“ทำไมต้องทอดทิ้งฉัน... ทำไม?”

 

“เพราะแกเป็นแค่ สิ่งผิดพลาดร้ายแรงที่สุดยังไงละ”

 

  เสียงเหล่านั้นปนเปกันไปหมด คาดว่าเป็นเสียงจากคนหลายคน เสียงที่แสนเศร้า เขายังจับโครงเรื่องไม่ได้ เฮ้ย..!เขาไม่ได้อัจฉริยะเหมือนทวดโคลอสสักหน่อย

 

ฉับพลันร่างของไคซ์ที่รู้สึกลอยอยู่กลับถูกกระชากให้ร่วงลงอย่างแรง ไคซ์ตกใจสุดขีด และความเจ็บก็ค่อยๆกัดกินตัวเขาอย่างรุนแรง เจ็บจนอยากแหกปาก แต่กลับไร้เรี่ยวแรง ได้แต่กัดฟันทนความเจ็บปวด... หลังจากนั้นสติของเขาก็ดับวูบ...

 

....

 

...

 

..

 

.

 

 

กลิ่น..? กลิ่นฉุนๆแปลกลอยมาเตะจมูกจนทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา

 

 

“ที่นี้...ที่ไหนกัน..?” สายตาของเขาก็ไล่มองไปรอบๆห้อง แม้ตอนนี้ในห้องจะไม่มีแสงอื่นนอกจากแสงที่เล็ดลอดผ้าม่านออกมา ห้องเป็นสีขาวสะอาด ในห้องประกอบไปด้วย ตู้ที่น่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าแต่ขนาดของมันใหญ่จนน่ากลัว และอุปกรณ์อื่นๆ กับเก้าอี้สองตัวที่ตอนนี้ตัวเขานั่งอยู่ อะไรกันเขาอยู่ที่ไหน จำได้ว่าก็นอนที่เดิม ไหงมาอยู่นี้ได้ละเนี่ย ก่อนที่ไคซ์จะคิดได้มากกว่านั้น สายตาก็มองเห็นเตียง

 

เสียงขยับตัวดังขึ้น บนเตียงสีขาวนั้น มีร่างของคนๆหนึ่งนอนอยู่ คนคนนี้รับรู้การมีอยู่ของไคซ์เสียแล้วชายหนุ่มลุกขึ้นควักปืนออกมาเล็งยิงไปที่เตียงนั้น แม้ตัวเขาเหมือนจะเป็นผู้บุกรุกมากกว่า แต่คนที่ลุกมานั้นสร้างความตกตะลึงแก่ไคซ์เป็นอย่างมาก คนคนนั้นลุกขึ้นมาให้เห็นแผ่นหลังบางในชุดสีขาวเบาบาง

 

“นายเป็นใคร..?” เจ้าของเสียงมีร่างผอมบาง ผิวขาวซีดจนเหมือนไม่เคยโดนแดด ร่างบางขยับตัวหันหน้ามาเผชิญกับไคซ์ ทำให้มองเห็นได้เต็มตา ผมสีดำปล่อยยาวถึงเอว ดวงตาสีเงินจ้องมาที่ไคซ์อย่างละเอียด ราวกับจะสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า ไคซ์ได้แต่จ้องมองคนตรงหน้าอย่างตะลึง ก็คนคนนี้มัน..

 

 

มัน..ลีโอลาเวอร์ชั่นผมยาวชัดๆ..!!!!!

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk with me

 

 

ทุบไหนรกค่ากับฟิคเรื่องนี้ เคยเอาลงบอร์ดไว้นานแล้วไม่รู้มีใครจำได้รึเปล่า แล้วบอร์ดก็โดนโรลแบ็คหายไป ~  แต่ได้ท่านสุโระไซโคมา เลยหยิบขึ้นมาปัดฝุ่น เขียนแก้เติมๆลบๆ